W Bensari Workshop we Wrocławiu gościliśmy uczniów Les Compagnons du Devoir – francuskiej organizacji rzemieślniczej o średniowiecznych korzeniach. W ramach programu Erasmus+ młodzi stolarze odbyli intensywną praktykę z zakresu tradycyjnych technik stolarskich, ucząc się pracy strugiem, trasowania, łączeń typu czop i gniazdo oraz jaskółczy ogon. Zwieńczeniem pobytu była budowa trzech strugnic stolarskich typu Roubo z parzonego buku według planów Benchcrafted.
W czwartek 30 października wieczorem uczniowie Les Compagnons du Devoir zakończyli swój pobyt w mojej pracowni Bensari Workshop i wrócili do Francji. Ostatnie tygodnie we Wrocławiu były dla nich czasem intensywnej nauki, skupienia i prawdziwej stolarskiej pracy. Każdego dnia ćwiczyli pracę narzędziami ręcznymi, uczyli się trasowania, wykonywali tradycyjne połączenia stolarskie typu czop i gniazdo oraz jaskółczy ogon.
W ramach praktycznej nauki rzemiosła stolarskiego zbudowali trzy strugnice stolarskie typu Roubo – wymagające, ale niezwykle satysfakcjonujące konstrukcje, które stały się zwieńczeniem ich pobytu w pracowni.
Budowa strugnic stolarskich Roubo
Uczniowie wykonali trzy strugnice z dzielonym blatem (split-top Roubo) z parzonego buku, korzystając z planów i osprzętu Benchcrafted. W projekcie wykorzystaliśmy 1 kubik drewna, a cały proces był dla uczestników pełnym doświadczeniem rzemieślniczym – od wyboru drewna w składzie, przez obróbkę, klejenie i struganie, po wykonanie tradycyjnych połączeń stolarskich i końcowy montaż.
Konstrukcja inspirowana planami André-Jacoba Roubo z XVIII wieku łączy prostotę, masywność i doskonałą ergonomię. To klasyczny projekt, który od wieków uznawany jest za najlepszy stół do pracy narzędziami ręcznymi.
Uważam, że nie ma lepszej lekcji stolarstwa niż zbudowanie własnej strugnicy – to moment, w którym naprawdę rozumie się proporcje, konstrukcję i relację między drewnem a narzędziem. Myślę, że dla młodych rzemieślników z Francji było to ciekawe doświadczenie i cenna lekcja stolarskiej praktyki.
Stolarska przygoda – w duchu dawnych wędrówek czeladniczych
Pobyt tej grupy we Wrocławiu to współczesna wersja dawnej tradycji wędrownych lat czeladniczych, podczas których młodzi rzemieślnicy po ukończeniu nauki wyruszali w kilkuletnią podróż, by zdobywać doświadczenie w różnych warsztatach Europy. Zwyczaj ten, znany od średniowiecza, przetrwał do dziś, a jego idea – uczyć się poprzez wędrówkę, pracę i spotkania z mistrzami – jest wciąż żywa.
We Francji jego odpowiednikiem jest Tour de France, czyli cykl pobytów i praktyk w kolejnych miastach i pracowniach pod opieką starszych rzemieślników. To właśnie w tym duchu – podróży, wymiany i wspólnej pracy – przebiegał ich pobyt w Bensari Workshop.
Młodzi rzemieślnicy z Francji w Bensari Workshop
Pobyt uczniów Les Compagnons du Devoir we Wrocławiu odbył się w ramach programu Erasmus+ – europejskiej inicjatywy wspierającej wymianę doświadczeń w edukacji rzemieślniczej. W mojej pracowni realizowali program zbliżony do naszych warsztatów stolarskich dla dorosłych, obejmujący m.in.:
- naukę pracy strugiem – doskonalenie precyzji i kontroli narzędzia,
- połączenia typu jaskółczy ogon – klasykę tradycyjnego rzemiosła,
- połączenia typu czop i gniazdo – naukę dokładności i dopasowania,
- trasowanie i planowanie pracy stolarskiej – podstawę precyzyjnego rzemiosła.
Każdy dzień był dla tych młodych osób okazją do wymiany doświadczeń i nauki cierpliwości. Wspólna praca przy drewnie stała się naszym uniwersalnym językiem rzemiosła. W tym miejscu szczególne podziękowania kieruję do Caryla, który z ogromną cierpliwością pomagał nam pokonywać bariery językowe i był naszym tłumaczem.
Rzemiosło jako wspólna wartość
Jestem pod ogromnym wrażeniem tych młodych ludzi — ich skupienia, dokładności i determinacji, by doskonalić swoje umiejętności. Każdy, kto uczestniczył w naszych warsztatach stolarskich wie, że praca w naszej pracowni to wyzwanie nawet dla doświadczonych stolarzy, a oni poradzili sobie znakomicie.
Zawsze uważałem, że tradycyjne techniki stolarskie i ręczna praca z drewnem mają i nadal będą miały ogromne znaczenie. To, co wydarzyło się w ostatnich tygodniach, pokazuje, że rzemiosło nie jest przeszłością — to żywa praktyka, w której najważniejsze są pasja, precyzja i szacunek dla materiału. To spotkanie w konwencji mistrz–uczeń pokazało również, że nauka poprzez praktykę i gotowość do drogi – dosłownie i w przenośni – są wciąż najpiękniejszym sposobem zdobywania i przekazywania wiedzy. To wymaga odwagi i podziwiam moich gości za to, że w tak młodym wieku zdecydowali się wyruszyć w tą podróż.
Dziękuję Wam wszystkim za zaangażowanie, pasję i wspólne dni wypełnione pracą.
